Fastation

ข่าวการเงิน

ดอกเบี้ยทบต้น : พลังที่ทำให้ทั้งรวยและจน

07/07/2026

คอลัมน์ : คุยฟุ้งเรื่องการเงินผู้เขียน : อาจารย์ทอมมี่ อดีตนายกสมาคมนักคณิตศาสตร์ประกันภัยมีหลักการทางการเงินข้อหนึ่งที่คนรวยรู้และนำไปใช้ประโยชน์ได้อย่างเต็มที่ ขณะที่คนติดหนี้กลับเป็นฝ่ายได้รับผลกระทบจากหลักการเดียวกันนี้อยู่ทุกวันโดยไม่รู้ตัว หลักการนั้นคือ “ดอกเบี้ยทบต้น” กลไกทางการเงินที่ไม่ได้มีด้านดีหรือด้านร้ายในตัวเอง แต่ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นผู้ใช้ ผู้ที่เข้าใจและใช้ดอกเบี้ยทบต้นเป็นเครื่องมือสร้างความมั่งคั่ง กับผู้ที่ปล่อยให้ดอกเบี้ยทบต้นค่อย ๆ กัดกร่อนทรัพย์สินผ่านภาระหนี้ในแต่ละเดือน ย่อมได้รับผลลัพธ์ที่แตกต่างกันอย่างมากเมื่อดอกเบี้ยทบต้นเริ่มสร้างความมั่งคั่งดอกเบี้ยทบต้นในฐานะเครื่องมือสร้างความมั่งคั่งทำงานบนหลักการง่าย ๆ คือผลตอบแทนที่ได้รับในแต่ละงวดถูกนำกลับมาลงทุนต่อ ทำให้ฐานเงินต้นขยายตัวขึ้นเรื่อย ๆ และส่งผลให้ผลตอบแทนในงวดถัดไปสูงขึ้นตามไปด้วย วงจรนี้ดูเรียบง่าย แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานพอ มันสามารถเปลี่ยนเงินก้อนเล็กให้กลายเป็นความมั่งคั่งที่มีนัยสำคัญได้สิ่งที่น่าสังเกตคือในช่วงต้นของการลงทุน ตัวเลขที่เห็นอาจดูไม่น่าตื่นเต้นนัก แต่เมื่อเวลาล่วงเลยไปสักระยะ การเติบโตจะเริ่มเร่งความเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผลตอบแทนในปีที่ 25 และ 30 จะสูงกว่าปีแรก ๆ อย่างมาก นี่คือเหตุผลที่นักการเงินทั่วโลกย้ำเสมอว่า “เริ่มลงทุนให้เร็วที่สุด” เพราะเวลาคือปัจจัยที่มีค่ายิ่งกว่าจำนวนเงินที่ลงทุนในตอนแรกความแตกต่างของอัตราผลตอบแทนมีผลอย่างมหาศาลต่อเงินปลายทาง ยกตัวอย่างให้เห็นภาพ ลงทุนเดือนละ 600 บาทเป็นเวลา 30 ปี หากได้ผลตอบแทนเฉลี่ย 5% ต่อปี เงินปลายทางจะอยู่ที่ประมาณ 500,000 บาท แต่หากเพิ่มผลตอบแทนขึ้นเป็น 9% ต่อปีในระยะเวลาเท่ากัน เงินจะเติบโตเป็นหนึ่งล้านบาท ความต่างของดอกเบี้ยเพียง 4% ส่งผลให้มูลค่าสุดท้ายแตกต่างกันถึงเท่าตัวต้นทุนที่มองไม่เห็นของการเริ่มช้าหนึ่งในความเข้าใจผิดที่พบบ่อยที่สุดคือการคิดว่า “เริ่มช้ากว่ากันไม่กี่ปีคงไม่ต่างกันมาก” แต่ในโลกของดอกเบี้ยทบต้น การเริ่มช้าลงเพียง 10 ปีอาจมีราคาที่ต้องจ่ายสูงกว่าที่คาดคิดเปรียบให้เห็นภาพชัดขึ้น สมมติต้องการเงิน 1 ล้านบาทเมื่อเกษียณ ที่อัตราผลตอบแทน 9% ต่อปี หากมีเวลา 30 ปี ต้องออมเดือนละเพียง 600 บาท แต่หากเหลือเวลาแค่ 20 ปี ยอดออมที่จำเป็นจะกระโดดขึ้นเป็นเดือนละกว่า 1,500 บาท หรือสูงกว่าเดิมถึง 2.5 เท่า เพื่อให้ได้ผลลัพธ์เดียวกันนั่นหมายความว่าทุกปีที่ผ่านไปโดยยังไม่เริ่มออม คือการต้องรับภาระมากขึ้นในอนาคตเพื่อชดเชยเวลาที่สูญเสียไป และหากไม่สามารถเพิ่มยอดออมได้ตามสัดส่วน เงินปลายทางก็จะลดลงตามไปด้วย บทเรียนนี้สะท้อนให้เห็นอย่างชัดเจนว่า เวลาไม่สามารถซื้อคืนได้ด้วยเงิน แต่เงินสามารถงอกเงยได้ด้วยเวลาเมื่อดอกเบี้ยทบต้นเริ่มทำงานสวนทางกลไกเดียวกันที่ทำให้เงินออมเติบโตแบบทวีคูณ สามารถทำลายฐานะการเงินได้อย่างเงียบงัน เมื่อมันอยู่ในรูปของดอกเบี้ยหนี้สินปัญหาที่พบในกลุ่มลูกหนี้จำนวนมากคือการจ่ายเงินไปเดือนแล้วเดือนเล่า แต่ยอดหนี้แทบไม่ลดลงเลย เพราะเงินที่จ่ายออกไปส่วนใหญ่หรือทั้งหมดเป็นเพียงค่าดอกเบี้ย ไม่ได้ลดเงินต้นแต่อย่างใด สถานการณ์นี้เลวร้ายยิ่งขึ้นในกรณีของหนี้นอกระบบหรือสินเชื่อที่มีอัตราดอกเบี้ยสูง ซึ่งในปัจจุบันบางประเภทมีอัตราดอกเบี้ยสูงถึง 20-36% ต่อปีลองคำนวณให้เห็นภาพ หากมีหนี้ก้อนหนึ่งที่ดอกเบี้ย 18% ต่อปี และชำระเพียงขั้นต่ำทุกเดือนโดยไม่เร่งปิดยอด ดอกเบี้ยทบต้นจะทำให้ยอดหนี้พองขึ้นเรื่อย ๆ แม้จะจ่ายเงินอย่างสม่ำเสมอก็ตาม นี่คือกับดักที่คนติดหนี้หลายคนไม่รู้ตัวจนกว่าจะสายเกินไปหลักคิดในการตัดสินใจ: ออมก่อนหรือปิดหนี้ก่อนคำถามที่ได้รับบ่อยมากคือ “มีเงินก้อนหนึ่ง ควรนำไปลงทุนหรือปิดหนี้ดีกว่า ?” คำตอบขึ้นอยู่กับตัวเลขเพียงข้อเดียว คือเปรียบเทียบอัตราดอกเบี้ยของหนี้กับอัตราผลตอบแทนที่คาดหวังจากการลงทุนหลักการง่าย ๆ คือ หากดอกเบี้ยหนี้สูงกว่าผลตอบแทนการลงทุน ให้ปิดหนี้ก่อนเสมอ เพราะการถือเงินลงทุนไว้ในขณะที่มีหนี้ดอกแพงค้างอยู่ เท่ากับกำลังขาดทุนสุทธิทุกวัน ยกตัวอย่าง มีเงินออม 1 ล้านบาทลงทุนได้ผลตอบแทน 8% ต่อปี แต่มีหนี้บัตรเครดิต 1 ล้านบาทที่ดอกเบี้ย 18% ต่อปี ผลลัพธ์สุทธิคือขาดทุน 10% ต่อปี แม้ตัวเลขในบัญชีลงทุนจะดูเหมือนเติบโต แต่ภาพรวมทางการเงินกำลังถดถอยลงข้อยกเว้นมีเพียงกรณีที่อัตราดอกเบี้ยหนี้ต่ำกว่าผลตอบแทนการลงทุนอย่างชัดเจน เช่น สินเชื่อบ้านในช่วงโปรโมชั่นดอกเบี้ยต่ำพิเศษ ซึ่งในกรณีนั้นการนำเงินส่วนเกินไปลงทุนให้ได้ผลตอบแทนที่สูงกว่าย่อมสมเหตุสมผลกว่าบทสรุป: เลือกให้ถูกว่าดอกเบี้ยทบต้นจะเป็นเพื่อนหรือศัตรูดอกเบี้ยทบต้นไม่ใช่เรื่องของคนรวยหรือนักลงทุนมืออาชีพเท่านั้น แต่เป็นสิ่งที่ทุกคนกำลังสัมผัสอยู่ในชีวิตประจำวัน คำถามสำคัญคือ ณ เวลานี้ดอกเบี้ยทบต้นกำลังสร้างประโยชน์หรือกำลังทำลายความมั่นคงทางการเงินอยู่ผู้ที่มีหนี้ดอกเบี้ยสูงและยังไม่เร่งจัดการ กำลังปล่อยให้ดอกเบี้ยทบต้นกัดกร่อนความมั่งคั่งในทุกวัน ขณะที่ผู้ที่เริ่มออมและลงทุนอย่างสม่ำเสมอ แม้จะเป็นจำนวนไม่มาก ก็กำลังเปิดโอกาสให้ดอกเบี้ยทบต้นช่วยสร้างความมั่งคั่งในระยะยาวการตัดสินใจทางการเงินที่ดีที่สุดอาจไม่ใช่การค้นหาผลตอบแทนที่สูงที่สุด แต่คือการทำให้ดอกเบี้ยทบต้นอยู่ในฝั่งเดียวกับเป้าหมายทางการเงิน ไม่ใช่กลายเป็นภาระในอนาคต จุดเริ่มต้นที่สำคัญคือการตรวจสอบว่าหนี้ใดควรปิดก่อน และเงินส่วนใดควรเริ่มนำไปลงทุน เพราะทุกวันที่ผ่านไป ดอกเบี้ยทบต้นยังคงทำงานอยู่เสมอ ไม่ว่าจะรับรู้หรือไม่ก็ตามเช่นเดียวกับการวางแผนผลประโยชน์พนักงานที่ต้องอาศัยการมองภาพระยะยาว การประเมินภาระผูกพันอย่างรอบคอบ และการคำนวณอย่างเป็นระบบโดยนักคณิตศาสตร์ประกันภัย การบริหารการเงินส่วนบุคคลก็ต้องอาศัยการมองเห็นภาพรวม วินัยในการตัดสินใจ และการวางแผนอย่างต่อเนื่อง เพราะทั้งสองเรื่องล้วนสะท้อนหลักคิดเดียวกัน คือการตัดสินใจที่ดีในวันนี้ย่อมส่งผลต่อความมั่นคงในอนาคต สำหรับผู้ที่สนใจศึกษาเพิ่มเติม สามารถศึกษาข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ ABSแหล่งที่มาข่าวและภาพต้นฉบับประชาชาติธุรกิจออนไลน์https://www.prachachat.net/finance/news-2029968

อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม

สุขภาพ

ประกันสุขภาพไทยส่งสัญญาณวิกฤต ต้นทุนรักษาพุ่ง Loss Ratio แตะ 89%

06/07/2026

• ธุรกิจประกันสุขภาพไทยเผชิญวิกฤตจากต้นทุนค่ารักษาพยาบาลที่พุ่งสูง โดยคาดว่าอัตราส่วนค่าสินไหมทดแทน (Loss Ratio) จะเพิ่มขึ้นจาก 64% ในปี 2562 ไปแตะระดับ 89% ในปี 2569 • สาเหตุหลักเกิดจากเงินเฟ้อทางการแพทย์, การเข้าสู่สังคมสูงวัย, โรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (NCDs) ที่เพิ่มขึ้น และพฤติกรรมการใช้บริการที่เกิดจากประกันแบบเหมาจ่าย • สถานการณ์ดังกล่าวเสี่ยงนำไปสู่วงจร "Insurance Death Spiral" ที่เบี้ยประกันจะแพงขึ้นจนคนสุขภาพดีเลิกทำประกัน ทำให้ระบบไม่ยั่งยืนและคนส่วนใหญ่เข้าไม่ถึง • หนึ่งในแนวทางแก้ไขที่ถูกหยิบยกขึ้นมาคือการผลักดันระบบร่วมจ่าย (Copayment) เพื่อให้ผู้เอาประกันมีส่วนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายและช่วยควบคุมต้นทุนของทั้งระบบธุรกิจประกันสุขภาพไทยกำลังเผชิญแรงกดดันครั้งใหญ่จากต้นทุนค่ารักษาพยาบาลที่เพิ่มขึ้นรวดเร็ว ดัน Loss Ratio พุ่งจาก 64% ในปี 2562 สู่ระดับคาดการณ์ 89% ในปี 2569 ขณะที่เงินเฟ้อทางการแพทย์ สังคมสูงวัย โรคเรื้อรัง และพฤติกรรมการใช้บริการสุขภาพ กำลังกดดันเสถียรภาพของระบบประกันทั้งระบบ ผู้เชี่ยวชาญเตือน หากปล่อยให้เบี้ยประกันปรับขึ้นต่อเนื่อง อาจนำไปสู่วงจร “Insurance Death Spiral” ที่ทำให้ประกันสุขภาพกลายเป็นสินค้าที่คนจำนวนมากเข้าถึงไม่ได้Loss Ratio พุ่ง สัญญาณเตือนระบบประกันสุขภาพไทยธุรกิจประกันสุขภาพกำลังเผชิญความท้าทายครั้งสำคัญ หลังอัตราส่วนค่าสินไหมทดแทนต่อเบี้ยประกัน หรือ Loss Ratio เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนหลายบริษัทเริ่มส่งสัญญาณว่ารูปแบบธุรกิจเดิมอาจไม่สามารถรองรับต้นทุนที่เพิ่มขึ้นได้ในระยะยาวLoss Ratio คือสัดส่วนระหว่าง “ค่าสินไหมทดแทน” เทียบกับ “เบี้ยประกันที่บริษัทจัดเก็บได้” ยิ่งตัวเลขสูง หมายความว่าบริษัทกำลังแบกรับต้นทุนมากขึ้นหลังโควิด-19 ปัญหานี้ยิ่งชัดเจนขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยคาดว่าในปี 2569 Loss Ratio ของประกันสุขภาพอาจเพิ่มขึ้นแตะระดับ 89% จาก 64% ในปี 2562 และในบางผลิตภัณฑ์ หลายบริษัทมี Loss Ratio สูงเกิน 100% ซึ่งหมายความว่าบริษัทกำลังจ่ายค่าสินไหมมากกว่าเบี้ยประกันที่ได้รับสถานการณ์นี้สะท้อนว่า ระบบประกันสุขภาพไทยกำลังเผชิญกับ “วิกฤตต้นทุนสุขภาพ” (Health Cost Crisis) ที่อาจส่งผลต่อทั้งผู้เอาประกัน บริษัทประกัน โรงพยาบาล และระบบสาธารณสุขในระยะยาวค่ารักษาพยาบาลที่ปรับตัวสูงขึ้นเร็วกว่าระดับเงินเฟ้อทั่วไป กลายเป็นปัจจัยสำคัญที่ผลักดันต้นทุนการเคลมประกันให้เพิ่มขึ้นต่อเนื่อง ส่งผลโดยตรงต่อฐานะการเงินของผู้ประกอบธุรกิจประกันสุขภาพทำไม Loss Ratio ถึงพุ่งสูงขึ้น?ค่าใช้จ่ายทางการแพทย์เพิ่มเร็ว : Willis Towers Watson ประเมินว่า เงินเฟ้อทางการแพทย์ของภาคเอกชนของไทย ในปี 68 อยู่ที่ 10.8% สูงกว่าค่าเฉลี่ยโลกที่ 10.0% และสูงกว่าอัตราเงินเฟ้อทั่วไปและอัตราเงินเฟ้อในหมวดการตรวจรักษาและค่ายาอย่างมากสะท้อนว่าต้นทุนด้านสุขภาพกำลังเพิ่มขึ้นเร็วกว่าระดับราคาสินค้าและบริการทั่วไปในระบบเศรษฐกิจ เมื่อค่ารักษาเพิ่มเร็วกว่าที่บริษัทประกันคำนวณเบี้ยไว้ ต้นทุนการจ่ายเคลมจึงเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง และผลักให้ Loss Ratio สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญแบบประกัน + พฤติกรรมของคนในระบบ : อีกหนึ่งปัจจัยสำคัญคือ “แบบประกันสุขภาพแบบเหมาจ่าย” ที่ได้รับความนิยมมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แม้จะช่วยให้ประชาชนเข้าถึงการรักษาได้ง่ายขึ้น แต่ก็ทำให้เกิดปัญหา Moral Hazard ในบางส่วนของระบบเมื่อผู้เอาประกันแทบไม่ต้องจ่ายเพิ่มเวลาเข้ารักษาในโรงพยาบาลเอกชน บางคนจึงใช้บริการบ่อยขึ้น แม้เป็นอาการเจ็บป่วยเล็กน้อย ขณะเดียวกัน โรงพยาบาลเอกชนบางแห่งก็อาจมีแรงจูงใจในการเสนอการตรวจหรือการรักษาที่เกินความจำเป็นกระทรวงสาธารณสุขของสิงคโปร์ พบว่า ในสิงคโปร์ ผู้ที่มีประกันคุ้มครองเต็มรูปแบบมีแนวโน้มใช้บริการและเคลมมากกว่ากลุ่มที่ต้องร่วมจ่ายประมาณ 1.4 เท่า ส่งผลให้ต้นทุนของทั้งระบบเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วกติกาใหม่ที่เพิ่มภาระต้นทุนตั้งแต่ 1 ก.ค. 2565 คณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย (คปภ.) เริ่มใช้มาตรฐานประกันสุขภาพใหม่ที่ให้ความสำคัญกับการคุ้มครองผู้บริโภคมากขึ้น เช่น การการันตีต่ออายุกรมธรรม์ไปจนถึงวัยสูงอายุ และการห้ามปรับเบี้ยประกันรายบุคคลแม้มาตรการนี้ช่วยสร้างความมั่นใจให้ผู้เอาประกัน แต่ในอีกด้าน บริษัทประกันก็ไม่สามารถปฏิเสธการต่ออายุหรือปรับเบี้ยเฉพาะรายได้ง่ายเหมือนเดิม ส่งผลให้ต้นทุนสะสมเพิ่มขึ้นสงครามราคา : ตลาดประกันสุขภาพไทยแข่งขันรุนแรง หลายบริษัทเคยใช้กลยุทธ์ “เบี้ยต่ำ ความคุ้มครองสูง” เพื่อดึงลูกค้าในระยะแรก ผู้บริโภคได้รับประโยชน์จากเบี้ยราคาถูก แต่เมื่อค่าเคลมเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง บริษัทต้องเผชิญภาระที่หนักขึ้น และจำเป็นต้องทยอยขึ้นเบี้ยในเวลาต่อมาสังคมสูงวัย และแนวโน้มการเจ็บป่วย : ไทยเข้าสู่สังคมสูงวัยโดยสมบูรณ์ ตั้งแต่ปี 2567 โดย ณ เดือน เม.ย. 69 คนอายุ 60 ปีขึ้นไปมีสัดส่วนกว่า 22% ของประชากร หรือเกือบ 15 ล้านคน ส่งผลให้ความต้องการใช้บริการทางการแพทย์เพิ่มขึ้นต่อเนื่องขณะเดียวกัน โรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (NCDs) เช่น เบาหวาน โรคหัวใจ และมะเร็ง มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเกือบ 2 เท่าในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา คนไทยเสียชีวิตจากโรคกลุ่มนี้มากกว่า 400,000 คนต่อปี หรือคิดเป็น 74% ของการเสียชีวิตทั้งหมด และยังกินสัดส่วนค่าใช้จ่ายกว่า 50% ของงบระบบหลักประกันสุขภาพภาครัฐทั้งสังคมสูงวัยและโรคเรื้อรัง ทำให้ประชาชนต้องรักษาต่อเนื่อง และเข้ารักษาในโรงพยาบาลบ่อยขึ้น ส่งผลให้ต้นทุนค่ารักษาพยาบาลและค่าสินไหมประกันสุขภาพเพิ่มสูงขึ้นในระยะยาวผลกระทบกระจายไปทั้งระบบ : ในมุมเศรษฐศาสตร์ ปัญหานี้สะท้อนว่า “ต้นทุนสุขภาพของประเทศ” กำลังเติบโตเร็วกว่าความสามารถในการจ่ายของทั้งประชาชน บริษัทประกัน และภาครัฐเมื่อค่าใช้จ่ายด้านสุขภาพเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง แต่รายได้ของประชาชนไม่ได้เติบโตในอัตราเดียวกัน ระบบย่อมเผชิญแรงกดดันมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะเป็นเบี้ยประกันที่สูงขึ้น งบประมาณด้านสาธารณสุขที่เพิ่มขึ้น หรือภาระทางการคลังในอนาคตหากไม่สามารถควบคุมต้นทุนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ปัญหานี้อาจกลายเป็นความท้าทายที่กระทบต่อความสามารถในการเข้าถึงบริการสุขภาพของคนไทยในระยะยาว • ผู้เอาประกัน - เบี้ยประกันสุขภาพปรับเพิ่มเร็วขึ้น โดยเฉพาะในกลุ่มวัยกลางคน และผู้สูงอายุ ทำให้หลายคนเริ่มรู้สึกว่า “ประกันสุขภาพแพงเกินเอื้อม” ขณะที่ บางรายอาจเผชิญเงื่อนไขที่เข้มงวดขึ้น • บริษัทประกันภัย – ค่าเคลมที่เพิ่มเร็วกว่ารายได้จากเบี้ยประกัน กระทบต่อกำไรและฐานะทางการเงินของบริษัท หลายแห่งเริ่มปรับโมเดลธุรกิจ หรือยกเลิกผลิตภัณฑ์บางประเภท เช่น ประกันแบบเหมาจ่าย และทบทวนการออกผลิตภัณฑ์ใหม่ • โรงพยาบาลเอกชน - เมื่อเบี้ยแพงขึ้น ผู้บริโภคอาจลดการใช้บริการเอกชน ขณะเดียวกัน บริษัทประกันก็เริ่มต่อรองค่ารักษาเข้มงวดขึ้นเพื่อลดต้นทุน • ระบบสุขภาพโดยรวม - หากประชาชนจำนวนมากไม่สามารถเข้าถึงประกันเอกชนได้ ภาระอาจไหลกลับไปยังระบบสาธารณสุขของรัฐมากขึ้น และหากธุรกิจประกันอ่อนแอลง ก็อาจกระทบความเชื่อมั่นต่อระบบประกันสุขภาพไทยในระยะยาววงจรอันตราย “Insurance Death Spiral”สิ่งที่น่ากังวลคือ การเกิด “Insurance Death Spiral” หรือวงจรที่ทำให้ระบบประกันค่อย ๆ เสียสมดุล เบี้ยแพงขึ้น หรือปรับเงื่อนไขเข้มงวดขึ้น → คนสุขภาพดีทำประกันน้อยลง → เหลือแต่กลุ่มที่เคลมสูง → Loss Ratio แย่ลง → บริษัทต้องขึ้นเบี้ยอีกหากวงจรนี้เกิดขึ้นต่อเนื่อง ประกันสุขภาพอาจกลายเป็นสินค้าที่เข้าถึงได้เฉพาะคนรายได้สูงเท่านั้นทำไม “Copayment” ถึงถูกหยิบมาใช้?เพื่อลดการใช้บริการที่ไม่จำเป็นและช่วยรักษาเสถียรภาพของระบบประกันสุขภาพในระยะยาว คปภ. จึงเริ่มผลักดันระบบ “Copayment” กำหนดให้ผู้เอาประกันบางกลุ่มที่มีประวัติการเคลมสูงผิดปกติต้องร่วมจ่ายค่ารักษาพยาบาลในปีถัดไปภายใต้เงื่อนไขที่กำหนด ขณะที่ บางรูปแบบของกรมธรรม์เปิดให้ผู้เอาประกันเลือกเงื่อนไขร่วมจ่ายส่วนแรก เพื่อแลกกับเบี้ยประกันที่ต่ำลง แนวคิดสำคัญคือ “ทำให้ทุกฝ่ายมีส่วนร่วมรับผิดชอบต่อค่าใช้จ่าย” เมื่อผู้ใช้บริการต้องร่วมจ่ายบางส่วน การตัดสินใจใช้บริการทางการแพทย์มักระมัดระวังมากขึ้น ช่วยลดการรักษาที่ไม่จำเป็น และควบคุมต้นทุนของระบบบทเรียนจากญี่ปุ่น สิงคโปร์ และสวิตเซอร์แลนด์หลายประเทศประสบความสำเร็จในการบริหารต้นทุนสุขภาพผ่านระบบที่ให้ทุกฝ่ายร่วมรับผิดชอบ ทั้งรัฐ โรงพยาบาล บริษัทประกัน และประชาชน ซึ่งอาจเป็นแนวทางสำคัญสำหรับประเทศไทยในอนาคตญี่ปุ่น : ใช้ระบบประกันสุขภาพถ้วนหน้า (Universal Health Coverage) และรัฐเป็นผู้กำหนดราคากลางค่ารักษาพยาบาลทั่วประเทศ ทำให้สามารถควบคุมต้นทุนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ขณะเดียวกัน ผู้ป่วยต้องร่วมจ่ายค่ารักษาประมาณ 10–30% เพื่อลดการใช้บริการเกินความจำเป็น แต่ก็มีการกำหนดเพดานค่าใช้จ่าย เพื่อไม่ให้ประชาชนต้องแบกรับภาระหนักจนเกินไปสิงคโปร์ : ใช้แนวคิดผสมระหว่าง “ความรับผิดชอบส่วนบุคคล” และ “การคุ้มครองจากรัฐ” มีระบบบังคับให้มีการออมเงินสุขภาพ (Medisave) และประกันสุขภาพพื้นฐานของรัฐ (MediShield Life) โดยประชนชนสามารถซื้อประกันเสริมจากเอกชนเพิ่มเติม ซึ่งปัจจุบันรัฐเข้ามากำกับดูแลในส่วนนี้อย่างใกล้ชิด โดยกำหนดให้ทุกแผนประกันต้องมี Deductible และ Copayment เพื่อป้องกันการใช้บริการเกินจำเป็นเช่น กำหนดให้ผู้เอาประกันร่วมจ่ายอย่างน้อย 5% ของค่ารักษา และกำหนดเพดาน Copay ไม่เกิน 6,000 SGD ต่อปี นโยบายนี้เกิดขึ้นหลังพบว่าการคุ้มครองแบบจ่ายเต็ม ทำให้ค่ารักษาในโรงพยาบาลเอกชนและค่าเบี้ยประกันเพิ่มขึ้นรวดเร็วสวิตเซอร์แลนด์ : ระบบสาธารณสุขของสวิตเซอร์แลนด์เป็นตัวอย่างของโมเดลที่ผสมผสาน “การแข่งขันของเอกชนภายใต้การกำกับของรัฐ” เข้ากับ “ความรับผิดชอบส่วนบุคคล” โดยประชาชนทุกคนต้องซื้อประกันสุขภาพภาคบังคับจากบริษัทประกันเอกชนที่ไม่แสวงหากำไร ซึ่งให้ความคุ้มครองมาตรฐานเดียวกันทั่วประเทศ บริษัทประกันไม่สามารถปฏิเสธลูกค้า กำหนดสิทธิประโยชน์แตกต่างกัน หรือทำกำไรจากประกันพื้นฐานได้ขณะเดียวกัน ประชาชนต้องร่วมรับผิดชอบค่าใช้จ่ายผ่าน deductible และ coinsurance ในระดับค่อนข้างสูง เพื่อลดการใช้บริการเกินความจำเป็น นอกจากนี้ รัฐยังมีมาตรการช่วยอุดหนุนผู้มีรายได้น้อย เพื่อรักษาความเท่าเทียมในการเข้าถึงบริการ และมีกลไกกระจายความเสี่ยงระหว่างบริษัทประกัน เพื่อป้องกันการคัดเลือกผู้เอาประกันและรักษาเสถียรภาพของระบบสิ่งสำคัญที่หลายประเทศมีร่วมกัน คือการสร้าง “สมดุล” ระหว่างการเข้าถึงการรักษาพยาบาล การควบคุมต้นทุน และการให้ทุกฝ่ายร่วมรับภาระ ไม่ว่าจะเป็นรัฐ โรงพยาบาล บริษัทประกัน หรือผู้เอาประกัน ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่ช่วยให้ระบบประกันสุขภาพสามารถดำเนินต่อไปได้อย่างยั่งยืนในระยะยาวทางรอดของระบบสุขภาพไทย ต้องทำให้คนป่วยน้อยลงแม้ Copayment จะช่วยชะลอปัญหาได้บางส่วน แต่สิ่งสำคัญกว่าคือ ไทยจำเป็นต้องปฏิรูประบบประกันสุขภาพในภาพรวม มากกว่าการเพิ่มภาระร่วมจ่ายเพียงอย่างเดียว เพื่อให้ระบบสามารถอยู่ได้อย่างยั่งยืนในระยะยาว แนวทางสำคัญที่ควรผลักดัน ได้แก่เพิ่มความโปร่งใสของค่ารักษาพยาบาล : เปิดเผยราคาค่ารักษา ค่ายา และค่าบริการต่าง ๆ ให้ประชาชนสามารถเปรียบเทียบได้ง่ายขึ้น รวมถึงพัฒนามาตรฐานหรือช่วงราคาอ้างอิงในบางประเภทบริการ เพื่อลดความแตกต่างของราคาที่เกินสมเหตุสมผล และช่วยให้ทั้งผู้ป่วย โรงพยาบาล และบริษัทประกันบริหารต้นทุนได้อย่างโปร่งใสและมีประสิทธิภาพมากขึ้นใช้ข้อมูลสุขภาพ เทคโนโลยี และ AI : นำ Big Data, InsurTech และ AI มาช่วยวิเคราะห์ความเสี่ยง ตรวจจับการเคลมผิดปกติ ลดการทุจริต และช่วยให้การกำหนดเบี้ยประกันมีความแม่นยำมากขึ้นปรับรูปแบบผลิตภัณฑ์ : ออกแบบแผนประกันให้สะท้อนความเสี่ยงจริงมากขึ้น เช่น เพิ่ม Deductible ลดความคุ้มครองซ้ำซ้อน และกำกับการออกแบบกรมธรรม์อย่างรอบคอบ เพื่อสร้างสมดุลระหว่างความคุ้มครองและความยั่งยืนของธุรกิจปรับกติกาและกฎหมายให้สมดุล : กฎหมายประกันสุขภาพควรสร้างสมดุลระหว่าง “การคุ้มครองผู้บริโภค” และ “ความยั่งยืนของธุรกิจประกัน” อย่างแท้จริง พร้อมผลักดันการใช้เทคโนโลยีเข้ามาช่วยในการกำกับดูแลมากขึ้นส่งเสริมการป้องกันโรค : การลด Loss Ratio อย่างยั่งยืน อาจต้องเริ่มจากการทำให้คน “ป่วยน้อยลง” ผ่านการดูแลสุขภาพเชิงป้องกัน เช่น โปรแกรมตรวจสุขภาพ การให้สิทธิประโยชน์กับผู้ที่ดูแลสุขภาพดี และการส่งเสริมพฤติกรรมสุขภาพที่เหมาะสมรองรับสังคมสูงวัยและโรคเรื้อรัง : ประเทศไทยกำลังก้าวเข้าสู่สังคมสูงวัยระดับสุดยอด (Super-Aged Society) จึงจำเป็นต้องพัฒนาระบบดูแลผู้สูงอายุและผู้ป่วยโรคเรื้อรังให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น เพื่อลดต้นทุนระยะยาวของทั้งระบบปัญหา Loss Ratio ที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง กำลังสะท้อนว่าต้นทุนสุขภาพของประเทศไทยกำลังสูงขึ้นเร็วกว่าที่หลายฝ่ายคาดคิดเรื่องนี้อาจไม่ใช่ปัญหาของบริษัทประกันหรือโรงพยาบาลเพียงอย่างเดียว แต่เป็นคำถามสำคัญว่า ประเทศไทยจะบริหารต้นทุนสุขภาพที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วได้อย่างไร ในวันที่สังคมกำลังก้าวสู่สังคมสูงวัย และโรคเรื้อรังกำลังกลายเป็นภาระสำคัญของประเทศหากผู้คนป่วยมากขึ้น ค่ารักษาพยาบาลแพงขึ้น และระบบต้องใช้ทรัพยากรมากขึ้นเรื่อย ๆ ต่อให้ปรับเบี้ยประกันขึ้นอีกกี่ครั้ง ก็อาจไม่สามารถแก้ปัญหาได้อย่างยั่งยืนระบบประกันสุขภาพที่แข็งแรงจึงไม่ได้เริ่มจากการจ่ายค่าสินไหมที่มีประสิทธิภาพเพียงอย่างเดียว แต่เริ่มจากการทำให้คนมีสุขภาพดีขึ้น ป่วยน้อยลง และสามารถเข้าถึงการรักษาที่มีคุณภาพในต้นทุนที่ทุกฝ่ายรับไหวเวทีถกเถียงเรื่อง Copayment ในวันนี้จึงอาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของคำถามที่ใหญ่กว่า ว่าเราจะออกแบบระบบสุขภาพไทยอย่างไร ให้ประชาชนเข้าถึงการรักษาที่มีคุณภาพได้ ขณะที่บริษัทประกัน โรงพยาบาล และภาครัฐ ยังสามารถเดินหน้าต่อไปได้อย่างยั่งยืนในระยะยาวเพราะหากปล่อยให้ต้นทุนสุขภาพเพิ่มขึ้นเร็วกว่ารายได้ วันหนึ่งประกันสุขภาพอาจกลายเป็นสิ่งที่คนจำนวนมาก “อยากมี แต่จ่ายไม่ไหว” และเมื่อถึงจุดนั้น ความเสี่ยงที่เกิดขึ้นอาจไม่ได้กระทบเฉพาะบริษัทประกันหรือผู้เอาประกันเท่านั้น แต่จะกลายเป็นความเสี่ยงของระบบสุขภาพทั้งประเทศบทความโดย Bnomicsแหล่งที่มาข่าวและภาพต้นฉบับฐานเศรษฐกิจhttps://www.thansettakij.com/finance/662326

อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม

คลังความรู้

ไอคอนสยาม จัด "NEO Land Festival 2026" รวมผลงาน NEO Art Toy จาก 33 ศิลปินไทย ถ่ายทอดศิลปะร่วมสมัยผ่านคาแรคเตอร์ช้างไทย

สัมผัสระนองมุมมองใหม่ เดินชมวิวงาม 360 องศา บน “สกายวอล์ก ระนอง”

ดอกเบี้ยทบต้น : พลังที่ทำให้ทั้งรวยและจน

ประกันสุขภาพไทยส่งสัญญาณวิกฤต ต้นทุนรักษาพุ่ง Loss Ratio แตะ 89%

“RESONANCE” นิทรรศการศิลปะสิ่งทอจากผ้า ลวดลายอาร์ไคฟ์จาก จิม ทอมป์สัน

จุดเช็กอินใหม่ มุกดาหาร “วนอุทยานดงบังอี่” ชมวิว “ผากิ่ว-ฟูจิเมืองไทย”

“น้าต๋อยเซมเบ้” สุดช้ำ! ลงทุนอสังหาฯ ภูเก็ต สูญเงินเก็บทั้งชีวิต วอนผู้เสียหายรวมตัวสู้

เปิดประตูสู่จักรวาลแห่งสุคนธศิลป์จาก MAISON GUERLAIN ใจกลางกรุงเทพฯ ณ ONE BANGKOK

นับถอยหลังเปิดพิชิตลานสน “ภูสอยดาว” 1 ก.ค. 69

หมวดหมู่คลังความรู้

คลังความรู้อื่นๆ

ชวนชมนิทรรศการ "ศิลปกรรมของสมาคมศิลปินทัศนศิลป์นานาชาติแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 17"

เปิด 10 ประเทศที่ผลิต และมีทรัพยากรแร่ทองมากที่สุดในโลก ไทยมีแร่ทองทำหรือไม่? ปริมาณเทาไหร่?

3 มุมคิดกับ “ประกันโรคร้ายแรง”

แผนปฏิรูปภาษีขึ้น VAT มากกว่า 7% เป็นไปได้หรือไม่ในรัฐบาลนี้ ?

[สรุปโพสต์เดียวจบ] ค่าลดหย่อนภาษีปี 2565 มีอะไรบ้าง